سيب

        تو به من خنديدی

        و نميدانستی

        من به چه دلهره از باغچه همسايه

        سيب را دزديديم

        باغبان از پی من تند دويد

        سيب را دست تو ديد

        غضب‌آلوده به من کرد نگاه

        سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

        و تو رفتی و هنوز

        سالها هست که در گوش من آرام آرام

        خش خش گام تو تکرار کنان

        می‌دهد آزارم

        و من انديشه کنان

                               غرق اين پندارم

        که چرا باغچه کوچک ما سيب نداشت ...

                                                       ( حميد مصدق )

/ 0 نظر / 7 بازدید